เรื่องที่ 3

รามได้บทเรียนเกี่ยวกับความเห็นแก่ตัว

สุเขตุ: ฉันแทบจะทนรอไปงานปาร์ตี้ที่โรงเรียนไม่ไหวแล้ว ฉันตื่นเต้นจังเลย เธอไม่ตื่นเต้นบ้างเลยเหรอ

ราม: ฉันก็ตื่นเต้นเหมือนกันแหละ ฉันว่ามันต้องสนุก และมันส์ระเบิดแน่ๆ

สุเขตุ: แม่ฉันจะทำข้าวโพดคั่วให้ฉันติดตัวไปด้วย ของโปรดของฉันเลยแหละ

ราม: แม่ฉันก็จะทำขนมคุ้กกี้ช็อคโกเล็ตชิพให้ฉันโหลนึง

สุเขตุ: ฉันชอบกินขนมคุ้กกี้ช็อคโกเล็ตชิพ

ราม: ฉันไม่สนหรอกว่าเธอจะชอบหรือไม่ชอบ แต่ฉันเป็นคนที่จะหิ้วมันไป ไม่ใช่เธอสักหน่อย

สุเขตุ: เธอจะไม่แบ่งให้ฉันมั่งเลยเหรอ

ราม: ล้อเล่นรึไงน่ะ ดูทำหน้าเข้าซิ ปากอ้าฟันยื่น มองเข้าไปได้จนเห็นกระเพาะเลยเชียว นี่ไง คุ้กกี้ช็อคโกเล็ตชิพโหลนึง คุ้กกี้สุดอร่อย ของฉันคนเดียว จ้างฉันก็ไม่แบ่งให้ใครกินทั้งนั้น

สุเขต: เราเคยเรียนในชั่วโมงศาสนาเชนมาแล้วไงว่าเราควรแบ่งปันสิ่งที่เรามีกับคนอื่นๆ เพื่อหัดให้เป็นนิสัย เราน่าจะแบ่งขนมของเรากับพวกเพื่อนๆ

ราม: นั่นมันเรื่องเด็กๆ ถ้าฉันเอาขนมมา ฉันก็จะกินมันให้เกลี้ยงเชียว

สุเขต: งั้นเราไปเจอกันที่งานคืนนี้ก็แล้วกันนะ

(ทั้งคู่จากไป)

หลังจากงานปาร์ตี้:

สุเขต: งานนี้มันส์ระเบิดไปเลยนะ สนุกมาก ใช่มั้ย

ราม: (ก้มศีรษะต่ำมาก) เฮ้อ ฉันรู้สึกแย่จัง! และฉันหมายความว่าแย่จริงๆนะ

สุเขต: เป็นไรไปล่ะ

ราม: ท้องฉันน่ะซี มันปวดจวนจะแย่อยู่แล้ว ยังกะมีหมีสองตัวเข้าไปฟัดกันอยู่ในนั้นเลย

สุเขตุ: ให้ฉันโทรเรียกแม่เธอมั้ยล่ะ

ราม: อย่านะ สุเขตุ แม่บอกให้ฉันเอาขนมไปแบ่งกันกินกับพวกเพื่อนๆ แต่ฉันไม่ได้แบ่ง ขืนแม่รู้ละก็ฉันโดนเหยียบแบนแน่ๆ ฉันฟาดขนมคนเดียวซะเกลี้ยง

สุเขต: ทำไมเธอถึงจะโดนเหยียบล่ะ

ราม: ก็ฉันฟาดขนมซะเกลี้ยงเลยไง

สุเขต: ทำไมเธอไม่คิดเรื่องนี้เสียแต่แรกล่ะ จะได้ไม่กินเสียคนเดียวหมด

ราม: ฉันมันเห็นแก่ตัวไปหน่อย เลยไม่อยากให้ใครมาแบ่ง

สุเขตุ: เธอควรรู้จักแบ่งปันและไม่เห็นแก่ตัวกับคนอื่นๆเขานะ

ราม: เธอพูดถูกทีเดียว … ฉันคิดว่าฉันกำลังจะตายแน่ๆ กระเพาะฉันร้าวไปหมดแล้ว แม้แต่กระเพาะของฉันยังบอกให้ฉันรู้จักแบ่งปันเสียบ้างเลย

สุเขตุ: เธอรู้บทเรียนของเธอรึยังล่ะ

ราม: รู้แล้ว ฉันจะยอมแบ่งปันข้าวของต่างๆไปตลอดชั่วชีวิต ฉันจะยุติธรรม และเรื่องแบบนี้จะไม่เกิดขึ้นอีกเลย ฉันสัญญาว่าจะทำในสิ่งที่ถูกต้อง จะรู้จักแบ่งปัน

สุเขตุ: ฉันก็จะแบ่งปันกับเธอด้วยคนนะ ราม และฉันจะทำเดี๋ยวนี้เลย

ราม: เธอจะแบ่งอะไรให้ฉันเหรอ

สุเขตุ: ก็ยาแก้ปวดท้องของแม่ฉันไง ไปกันเถอะ