เรื่องที่ 4

ระวีได้รับบทเรียนเกี่ยวกับการขโมย

โรหิต: ฉันดีใจจังที่รามชวนให้เราไปเล่นที่บ้านเขา ฉันสนุกมากเลยละ แล้วเธอล่ะ สนุกไหม

ระวี: เธอต้องคิดว่าเขาเป็นเจ้าของร้านขายของเล่นแน่ๆเลย เขาต้องรวยแน่ๆ หรือไม่ก็ต้องเฉียดไปละ

โรหิต: เขามีทุกอย่างที่เธอคิดออกน่ะแหละ ของเล่นเพียบไปเลย เขามีป้อมกองทัพอินเดียน ชุดยิมเดินป่าขนาดเท่าของจริง แล้วก็ยังมีชุดชิงช้าหลังบ้านชุดเบ้อเร่อเลยอีกด้วย

ระวี: ฉันเห็นเครื่องทำไอศกรีมอยู่ในตู้เขาด้วยละ และยังมีจักรยานสามคันและรถสามล้ออีกตั้งสองคัน

โรหิต: ฉันชอบชุดทหารของเล่นของเขาจัง ทำเหมือนยังกับทหารจริงๆไม่มีผิด

ระวี: ที่ฉันมีทั้งหมดก็แค่ตุ๊กตาทหารตัวเดียวเอง

โรหิต: เธอมีจริงๆเหรอ

ระวี: นี่ไง ฉันจะให้เธอดู (เขาหยิบตุ๊กตาทหารออกมา)

โรหิต: นั่นดูยังกับตุ๊กตาทหารของรามแน่ะ ตุ๊กตาพวกนั้นราคาตกตัวละตั้ง 20.00 เหรียญเชียวนะ ปู่เธอซื้อให้เหรอ

ระวี: เอ้อ ก็ไม่เชิงหรอก

โรหิต: ฉันพนันว่าต้องเป็นแม่เธอแน่ เธอได้มาเมื่อไหร่ล่ะ วันเกิดเธอเหรอ ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนเลย

ระวี: เปล่าหรอก ฉันเพิ่งได้มาไม่นานนี้เอง ไม่ใช่ของขวัญวันเกิดหรอก

โรหิต: เธอเอามันไปที่บ้านรามหรือเปล่า ฉันก็ไม่เห็นมันตอนนั้นเหมือนกันนะ

ระวี: ฉันจะบอกอะไรให้ถ้าเธอสัญญาว่าจะไม่บอกใคร ตุ๊กตาตัวนี้มันเป็นของราม แต่ตอนนี้มันเป็นของฉันแล้ว

โรหิต: รามให้เธอมาเหรอ

ระวี: เปล่าหรอก เขาไม่ได้ให้ ฉันเจอมันนอกบ้านที่สนาม

โรหิต: เธอเจอมันตรงไหนน่ะ

ระวี: บอกตามตรงนะ ก็เจอมันในกล่องของเล่นของเขาน่ะแหละ

โรหิต: ระวี เธอขโมยปืนมาจากรามด้วยหรือเปล่า

ระวี: ไม่มีทาง ฉันไม่เรียกว่าขโมยหรอก เธอเคยได้ยินที่เขาพูดว่า “คนไหนเจอเอาไปเลย คนไหนของหายก็เสียใจไป” บ้างไหม

โรหิต: ฉันอายที่มีเพื่อนอย่างเธอ

ระวี: ตอนฉันเล่นอยู่ในห้องเขาน่ะ ฉันก็นับตุ๊กตาเขาดู เชื่อมั้ยว่าเขามีตุ๊กตาทหารตั้งสิบเอ็ดตัวแน่ะ ฉันไม่มีซักตัวเดียว แต่ตอนนี้ฉันมีแล้ว

โรหิต: เธอจำไม่ได้เหรอว่าครูที่โรงเรียนเชนของเราเคยพูดอะไรไว้เกี่ยวกับการขโมยของน่ะ

ระวี: ฮื่อ ครูเคยพูดว่าเราไม่ควรขโมย และเราไม่ควรเอาของของคนอื่นไปโดยไม่ได้รับอนุญาต เราไม่ควรเอาของที่เราเก็บได้มาเป็นของของเราเอง เพราะมันไม่ใช่ของของเรา

โรหิต: ถูกแล้ว

ระวี: แต่ เมื่อเราเอาอะไรไปมันก็คล้ายกับการขอยืมน่ะแหละ ไม่ใช่การขโมยซักหน่อย คำสอนนั่นมันสำหรับคนที่อยู่ในอินเดีย แต่เราอยู่ในอเมริกา เพราะฉะนั้นก็เอามาใช้กับเราไม่ได้หรอก

โรหิต: เฮ้อ เธอสับสนแล้วละ เราเป็นพวกเชน และพวกเชนไม่ขโมย ไม่ว่าเราจะอยู่ที่ไหนทั้งนั้น การขโมยคือการทำกรรมชั่ว (บาป)

ระวี: จริงเหรอ

โรหิต: การขโมยเป็นการทำผิดนะ ระวี มันไม่สำคัญหรอกว่าใครจะมีเงินหรือไม่มี การขโมยก็คือการขโมย และเท่าที่กรรมมาเกี่ยวข้อง เราจะมีกรรมชั่วจากการกระทำแบบนั้น

ระวี: ไม่ยุติธรรมเลยที่รามมีของเล่นตั้งเยอะแยะอย่างนั้น และฉันไม่มีเลย ฉันแค่พยายามจะไม่ให้ช่องว่างมันห่างมากนักเท่านั้น

โรหิต: พ่อเคยพูดว่า “ชีวิตไม่ยุติธรรมเสมอไป” เราทุกคนจำต้องเรียนรู้ที่จะยอมรับความจริงข้อนี้ และถ้าเรายังคงทำกรรมชั่วอยู่สืบไปแล้วละก็ มันจะยิ่งทำให้เราต้องทุกข์ทรมานมากยิ่งขึ้น เพราะฉะนั้น ทำไมเราถึงจะไม่เลิกทำกรรมชั่วแล้วหันมาทำในสิ่งที่ถูกต้องเสียล่ะ

ระวี: โรหิต ฉันจะขจัดกรรมชั่วได้ด้วยหรือ

โรหิต: ได้ซี เธอย่อมทำได้ ก่อนอื่น เธอจะต้องเอาของเล่นไปคืนรามแล้วขอโทษเขาเสีย จากก้นบึ้งของหัวใจของเธอเลยนะ

ระวี: ฉันเสียใจจริงๆ รามจะต้องโกรธฉันแน่ๆ ฉันไม่กล้าเอาไปคืนหรอก

โรหิต: ถ้ามันจะทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น ฉันจะไปกับเธอด้วย มาซี่ ไปกันเถอะ

ระวี: รีบหน่อย จะได้สิ้นเรื่องสิ้นราวไปเสียที ฉันได้รับบทเรียนจากเรื่องนี้แล้ว ฉันจะไม่มีวันเอาของของคนอื่นมาเป็นของตัวเองอีก เร็วเข้า! รีบไปกันเถอะ