เรื่องที่ 6

ราเชศได้รับบทเรียนเกี่ยวกับการตั้งฉายาที่ไม่ดีให้คนอื่น

ราเชศ: แย่จัง ซวยสุดๆ วันนี้มันเลวอะไรยังงี้นะ ไม่ว่าอะไรก็ย่ำแย่ไปซะหมด

นุทาน: เธอหงุดหงิดอะไรมาเหรอ

ราเชศ: มันกงการอะไรของเธอด้วยล่ะ เธอมันนังตัวแสบสู่รู้ไปซะทุกเรื่อง ผีเข้ารึไงถึงได้มาทำลับๆล่อๆอยู่แถวนี้

นุทาน: เอ้อ ฉันแค่คิดว่าฉันน่าจะถาม

ราเชศ: พวกผู้หญิงอย่างเธอก็เป็นแค่พวกงี่เง่าทั้งนั้น เอาแต่คอยกวนโมโหพวกผู้ชายแล้วก็ตั้งคำถามโง่ๆ

นุทาน: ราเชศ เธอหยาบคายมากนะ

ราเชศ: เธอมาจากไหนกันจ๊ะ นอกโลกรึไง ท่าทางยังกะเค้กผลไม้กับตัวประหลาดผสมกันไม่มีผิด

นุทาน: เธอรู้จักคำโบราณที่ว่า “อันนินทากาเลเหมือนเทน้ำ ไม่ชอกช้ำเหมือนเอามีดมากรีดหิน” บ้างไหม

ราเชศ: อ๋อ นั่นมันเป็นเพราะเธอมันหัวทึ่ม กะโหลกหนาเหมือนลายังไงยังงั้นเลย

นุทาน: พูดอะไรก็ไม่รู้ น่าเกลียดจัง

ราเชศ: ไม่รู้ตัวรึไงว่าเธอทำให้ฉันโมโห อย่ามายุ่งได้มั้ย ยัยปีศาจสยอง

นุทาน: ฉันแน่ใจแล้วละว่าเธอโมโหจริงๆ เธอโมโหอะไรมาเหรอ บางทีฉันอาจจะช่วยเธอได้นะ

ราเชศ: ฉันโมโหรามเขาน่ะ เขาทำให้ฉันโกรธมาก

นุทาน: เขาทำร้ายเธอเหรอ

ราเชศ: เขาทำร้ายความรู้สึกฉันน่ะ ไม่รู้ว่ากล้าดียังไงถึงมาทำกับฉันหยั่งงี้

นุทาน: เขาทำอะไรงั้นเหรอ

ราเชศ: เขาตั้งฉายาบ้าๆให้ฉัน รามเรียกฉันว่าไอ้ไก่อ่อนเพิ่งสอนขัน

นุทาน: นั่นทำร้ายความรู้สึกเธอรึไง

ราเชศ: แน่ละ ถ้าเป็นเธอบ้างจะไม่เจ็บเลยเหรอ

นุทาน: อ๋อ วันนึงนะ มีเพื่อนฉันคนนึงมาตั้งฉายาฉันว่าเค้กผลไม้ผสมตัวประหลาดและปีศาจสยองในวันเดียวกันเลย นอกจากนั้นยังบอกว่าฉันโง่พอๆกับลาอีกด้วย

ราเชศ: ทั้งหมดนี่ในวันเดียวกันเลยเหรอ ล้อเล่นรึเปล่าเนี่ย

นุทาน: ฉันไม่ล้อเล่นเรื่องพวกนี้หรอก ทั้งหมดนี่เกิดขึ้นในวันเดียวเท่านั้น

ราเชศ: ถ้าเป็นฉันละก็มีหวังได้ชกหน้าไอ้คนปากบอนนั่นแหลกไปแล้ว เธอทำงั้นรึเปล่า

นุทาน: ฉันเปล่า

ราเชศ: ฉันจะต้องเตะมันให้ฟันหลุดแล้วแถมจิกผมมันด้วย เธอทำหรือเปล่า

นุทาน: ฉันก็ไม่ได้ทำยังงั้นด้วยเหมือนกัน

ราเชศ: เอ ดูเหมือนว่ามันน่าจะเจออะไรเจ็บๆซักอย่างนะ ใครกันล่ะ ไอ้หมอนี่ ฉันจะต้องต่อว่ามันซักหน่อยแล้ว ฉันจะจัดการอัดมันให้แทนเธอ

นุทาน: ราเชศ เธอก็รู้จักเด็กคนนี้

ราเชศ: ใครกัน ฉันจะอัดให้สลบเลยเชียว บอกฉันซิว่าใคร

นุทาน: ก็เธอเองไงล่ะ ราเชศ เธอเพิ่งขุดเอาสารพัดสรรพนามน่าสยดสยองนั่นมาตั้งฉายาให้ฉันเมื่อไม่กี่นาทีมานี้เอง

ราเชศ: แล้วทำไมเธอถึงไม่โมโหอย่างฉันล่ะ ฉันขอโทษเธอจริงๆนะ

นุทาน: ฉันเรียนรู้มานานแล้วในชั่วโมงศาสนาเชนว่าอย่าไปกังวลสนใจกับเรื่องพวกนี้ ฉันไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องจริง เพราะฉะนั้นฉันถึงได้ไม่โกรธ นอกจากนั้นแล้ว การโกรธยังทำให้ฉันมีกรรมชั่วอีกด้วย และนั่นจะทำให้ฉันต้องทรมานมากขึ้น

ราเชศ: เพราะฉะนั้นเธอถึงได้ไม่พยายามแม้แต่จะตอบโต้เอาคืนกับฉัน

นุทาน: ไม่หรอก ราเชศ การตั้งฉายาไม่ดีให้กันและอะไรทำนองนี้เป็นสิ่งที่ไม่ดีสำหรับวิญญาณของเรา

ราเชศ: อ้อ รู้แล้ว ชาวเชนจะไม่เรียกใครว่าเป็นตัวกาลี ตัวเลื้อยคลาน หรือหน้าหมู

นุทาน: เราได้รับการอบรมสั่งสอนในโรงเรียนศาสนาเชนไม่ให้เรียกใครว่าคนโง่หรือเซ่อ

ราเชศ: ชาวเชนไม่อาจเป็นเชนได้ถ้าไม่ปฏิบัติตามหลักการของเชนตามที่ท่านมหาวีร์ได้สั่งสอนไว้ เพราะฉะนั้น ฉันจึงเป็นไอ้คางคกน่าชัง

นุทาน: ดูซิว่าเธอเพิ่งพูดอะไรออกไป ตอนนี้เธอเอาผรุสวาจามาใช้กับตัวเองแล้ว

ราเชศ: ดูท่าฉันจะหมดหนทางแล้วซิ

นุทาน: คราวหน้าเวลามีใครมาใช้คำผรุสวาทกับเธอ ก็อย่าไปโกรธเลย แล้วเธอก็จะไม่รู้สึกเจ็บ

ราเชศ: อือ ฉันจะลองพยายามดูนะ นุทาน

นุทาน: เธอจะต้องคอยระวังปากของตัวเธอเองไว้ด้วย อย่าโกรธคนอื่น อย่าใช้วาจาไม่ดีกับเขา

ราเชศ: เธอพูดถูกทีเดียว ฉันจะพยายามทำตัวให้ดีกว่านี้ เธอช่วยฉันมากเสียจนฉันต้องหาฉายามาตั้งให้เธออีกฉายานึงซะแล้ว

นุทาน: อย่านะ ราเชศ อย่านะ อย่า

ราเชศ: ไม่รู้ละ ฉันจำเป็นต้องเรียก

นุทาน: คราวนี้เธอจะตั้งฉายาให้ฉันเป็นตัวอะไรอีกล่ะ นังปากเซ่งจี๊หรือว่ายายหน้าเบอะดี

(ราเชศสั่นศีรษะปฏิเสธ)

ราเชศ: ไม่หรอก ฉันเพียงอยากจะเรียกเธอว่า นุทานผู้ยิ่งใหญ่

นุทาน: ฉันชอบฉายานี้มากกว่าทุกฉายาที่เธอตั้งให้ฉันมาก่อนหน้านี้ทั้งนั้นเลย ขอบใจมากนะจ๊ะ ราเชศ

ราเชศ: ไม่เป็นไรหรอก เธอเป็นนางงามผู้แสนดีและสุดอัศจรรย์ น่าสนุกดีนะ ฉันชื่อราเชศ ฉันมีหน้าที่ตั้งฉายาเพราะๆให้ชาวบ้านนับตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ถูกมั้ยจ๊ะ นุทาน ผู้มหัศจรรย์

นุทาน: ใช่แล้วจ้ะ พ่อเตยต่ำเตี้ยต้มน้ำตาลโตนด

ราเชศ: โอ๊ย นั่นยิงสวนฉันรึไงจ๊ะ แม่นางงามมหัศจรรย์จ๋า

นุทาน: ฉันรู้ว่านั่นจะทำให้เธอเงียบลงได้นะจ๊ะ พ่อเตยต่ำเตี้ยต้มน้ำตาลโตนด