เรื่องที่ 1

ราเชศได้รับบทเรียนเกี่ยวกับความริษยา

ราเชศ: โรหิตมาหาฉันและทิ้งรถของเล่นของเขาไว้ที่นี่ ฉันรู้ว่าเขาทิ้งมันไว้ที่บ้านฉันเพียงเพื่อจะทำให้ฉันอิจฉาเท่านั้น โอ้โฮ! มันเป็นรถแบบที่ฉันอยากได้มาตลอดเวลาเลย ฉันอิจฉาเขาเสียจริง มันไม่ยุติธรรมเลยที่เขามีรถของเล่นเต็มห้องไปหมด แต่ฉันไม่มีเลยซักคันเดียว ฉันพนันได้เลยว่าห้องนอนของเขาต้องดูราวกับร้านขายของเล่นแน่ๆ นี่แน่ะ รู้ไหมว่าฉันจะทำอะไร ฉันจะพังรถของเล่นของเขาเสีย โรหิตไม่จำเป็นต้องมีของเล่นสวยๆพวกนี้หรอก โดยเฉพาะเจ้ารถคันนี้ เขาทำให้ฉันโกรธมาก นี่จะเป็นการสอนบทเรียนให้เขาได้รู้สึกเสียบ้าง เขาจะได้ไม่เห็นแก่ตัวมากนัก ราเชศทำลายรถของเล่นออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย โรหิตสมควรได้รับการกระทำเช่นนี้ เอาละ คราวนี้ฉันรู้สึกดีขึ้นแล้ว

(โรหิตเดินเข้ามา)

โรหิต: ราเชศ ราเชศ! เธออยู่นี่หรือเปล่า ราเชศ เธอได้รับของขวัญวันเกิดที่ฉันทิ้งไว้ให้เธอหรือเปล่า

ราเชศ: ของขวัญวันเกิดอะไรเหรอ เธอเอาของขวัญวันเกิดมาให้ฉันเหรอ

โรหิต: ใช่ ที่มีบัตรแดงๆติดไว้ไง ฉันเอาไปวางไว้บนโทรทัศน์ของเธอไงล่ะ แต่ตอนนี้มันหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ บัตรสีแดงที่ติดไว้เขียนว่า “ให้ราเชศ จากโรหิต”

ราเชศ: เธอหมายความว่ามันเป็นของขวัญงั้นเหรอ ของขวัญอะไรล่ะ

โรหิต: ฉันอุตส่าห์เก็บเงินตั้งสี่อาทิตย์เชียวนะสำหรับจะเอาไปซื้อรถของเล่นให้เธอ จำได้ไหม คันที่เธอชอบไง

ราเชศ: รถของเล่นเหรอ จริงๆเหรอ

โรหิต: เธอรู้มั้ยว่ามันหายไปไหน

ราเชศ: อาจมีใครขโมยไป หรือไม่งั้นมันอาจจะร่วงตกลงมาก็ได้มั้ง

โรหิต: ร่วงตกลงมาเหรอ ฉันดูหมดทุกแห่งแล้วนี่นาแต่ไม่เห็นว่ามันอยู่แถวนี้เลย ฉันว่าเราน่าจะไปแจ้งตำรวจนะ รถคันนั้นน่ะฉันซื้อมาตั้งแพงๆ พนันได้เลยว่าตำรวจจะลากคอไอ้หัวขโมยมาเข้าคุกได้แน่ พวกขโมยรถยนต์กับอะไรต่ออะไรนี่เข้าคุกกันมาเยอะแล้ว

ราเชศ: ฉันว่าฉันชักจะไม่ค่อยสบายแล้วซี

โรหิต: อย่าเป็นห่วงไปเลย ตำรวจจะหาตัวขโมยได้แน่ และมันจะต้องเสียใจแน่นอน เพราะมันจะต้องเข้าคุก ฉันอยากให้ตำรวจพิมพ์ลายนิ้วมือมันแล้วจับมันใส่กุญแจมือ

ราเชศ: ฉันว่าอาการฉันชักจะแย่ลงแล้วละซิ

โรหิต: ราเชศ สบายใจเถอะ ฉันจะจัดการให้เขาเอาตัวไอ้หัวขโมยเข้าคุกให้ได้ แล้วไม่ให้มันกินอะไรเลยนอกจากน้ำกับขนมปังอย่างเดียวทั้งเดือนเลย

ราเชศ: (คิดในใจ ฉันอิจฉาโรหิตที่มีของเล่นตั้งมากมาย แล้วตอนนี้ฉันต้องตกที่นั่งลำบากแล้ว ครูที่โรงเรียนเชนเคยสอนว่าเราไม่ควรอยากได้ของของคนอื่นเขา และคนเราควรพอใจในสิ่งที่ตนมี ที่จริงฉันน่าจะเชื่อที่ครูสอน ฉันว่าฉันควรจะบอกความจริงเกี่ยวกับรถของเล่นให้โรหิตฟังจะดีกว่า ฉันไม่อยากติดคุกแล้วอดกินข้าวที่บ้าน พ่อแม่ก็จะต้องโกรธฉันด้วย)

(พูดดังๆ) ฉันเจอตัวขโมยแล้ว ฉันจับตัวมันได้แล้ว มันชื่อราเชศ อย่าเรียกตำรวจนะ … ฉันเป็นขโมยเองแหละ ขอโทษด้วย ฉันอิจฉาเธอเลยแกล้งทำให้รถพัง ฉันคิดว่าเป็นรถของเธอ ตอนนี้ฉันรู้ตัวแล้วว่าทำผิด ยกโทษให้ฉันได้ไหม

โรหิต: ฉันยกโทษให้เธอได้แน่ ถึงอย่างไรมันก็เป็นความสูญเสียของเธอเอง ก็นั่นมันเป็นของขวัญวันเกิดของเธอนี่